Igogailu batean harrapatuta, lau gazte ezezagunek -irudigile bat, ikertzaile bat, itzultzaile bat eta oposiziogile bat- euren bizitzaren zama eta akidura partekatu behar dituzte, eraikin adimendun baten bihotzean gertatzen den itzalaldi orokor baten erdian. Kanpoan, mundua kolapsatzen ari da; barruan, denbora gelditu eta eguneroko errendimenduaren presioak, lanaren zentzugabetasunak eta gizabanako bakoitzaren akats txikiek argiune misteriotsu bat pizten dute: izarren hautsaren inguruko kezka.
Istorioak thriller sozial baten tentsioa eta alegia mitologiko baten sakontasuna uztartzen ditu. Igogailuaren barruan sortzen den komunitate txikiak -eta haien artean agertzen den Damaris garbitzaile xarmangarriak- gizakiaren neke orokortuak, autoesplotazioaren mitoak eta lanaren logika mekanikoak azaleratzen ditu. Bitartean, narrazioak salto egiten du laborategi erraldoi batera, non "izar-hautsezko gailuak" (alegia, gizakiak) milioika probatzen diren, haien hauskortasuna, neke-muga eta haustura katastrofikoaren arrazoiak ulertzeko.
Fikzio zientifikoaren, satira teknopolitikoaren eta mito klasikoen berrirakurketaren arteko obra honek galdera bat uzten du airean: zer gertatzen da gizakiaren akatsak ez direnean ahultasun, baizik eta erresistentziaren iturri? Eta zer gertatzen da sua -sormenaren, harremanaren, bizitzaren sua- lapurtu nahi digutenean? Izarren hautsaren erabilera berriak liburua lanaren, teknologiaren eta gizakiaren nekea ulertzeko esperimentu literario ausarta da: igogailu batean hasten da, baina mundu osoa astintzen du.
