Isten eve, evden ise sürekli bir kosusturmaca icerisinde gidip geldigim günlerden arta kalan zamanlarimda, kemandan uzaklasmamaya calisiyordum. Ancak is hayatinin yogunlugu kemana zaman ayirmami engelliyordu. Hocalarimin büyük umutlar besledigi birinden, artik fabrikada calismak zorunda olan ve annesiyle birlikte zorlukla gecinen bir isciye dönüsmüstüm. Yine de umudumu kaybetmedim, yillarca calisip didinirken mücadeleye devam ettim.
