Ingiliz yazar Rachel Seiffert, Günün Sonu Yokta sezgisel olarak anladigimiz ama dile getiremedigimiz duygulari ve kirilma anlarini yalin bir dille aktariyor.

Icine kapanik bir bilim adami Polonyali bir anne ve ogluyla yakinlik kuruyor, kücük bir cocuk kumsalda ölümle ilk kez karsilasiyor, ailesine vakit ayiramayan bir anne yadirgadigi kiziyla iletisim kurmaya cabaliyor, yasli bir sosyalist Dogu ve Bati Almanyanin birlesmesini hazmedemiyor, dünyadan soyutlanmis bir aricinin hayati bir cocuk yüzünden alt üst oluyor, bir anne ve dört cocugu savastan kacmak icin bir yabanciya güvenmek zorunda kaliyorlar, Polonyali genc bir kadin evi terk eden kocasini bulmaya Almanyaya gidiyor.

Seiffert okuru ayni anda hem bir gözlemci gibi disariya konumlandirip hem de kahramanlarinin ic dünyasina cekebiliyor. Yazar bu öykülerde basit cümlelerle kahramanlarinin duygu cografyasinin beklenmedik karmasiklikta bir resmini cizmeyi basariyor.

Seiffert hem cok incelikli hem de cok cesur bir yazar ... öykülerin hepsi birbirinden iyi.

Ali Smith

Seiffert, pek coklarinin bir sayfada yapamadiklarini tasarruflu bir dille yazarak bir satirda gerceklestirebiliyor. Daha da önemlisi, o dili kurmak icin gereken cabanin ve sanatin hakkini da veriyor.

New York Times Book Review